UMANGAT AKO SA EROPLANO KASAMA ANG AKING KABIT, TIWALA NA NASA MALAYO ANG AKING ASAWA

—NGUNIT SINALUBONG NIYA KAMI SUOT ANG UNIPORME NG FLIGHT ATTENDANT AT ANG MGA SALITA NIYANG NAGPATIGIL SA TIBOK NG PUSO KO!

Napakasarap ng buhay. Iyan ang naisip ko, si Enrico Velasco, habang nakasandal sa malambot na leather seat ng First Class cabin ng isang eroplano patungong Paris. Hawak ko ang kamay ni Vanessa, ang aking bata at napakagandang kabit, na ngayon ay tuwang-tuwang kumukuha ng mga litrato para sa kanyang social media.

Nakangiti ako nang palihim. Inakala ng asawa kong si Isabel na nasa isang mahalagang kumperensya ako sa Singapore. Iniwan ko siya sa aming mansyon sa Makati, naghahanda para sa kanyang mga nakakabagot na charity events. Mahigit isang libong milya ang layo niya sa akin, kaya naman kampanteng-kampante akong mag-enjoy kasama si Vanessa nang walang anumang inaalala o kaba sa aking dibdib.

“Babe, ang tagal naman ng service nila. Gusto ko na ng champagne,” maarteng reklamo ni Vanessa habang inaayos ang kanyang mamahaling dyamanteng kwintas—isang regalong binili ko gamit ang credit card na nakapangalan sa kumpanya ng asawa ko.

“Relax ka lang, mahal ko. VIP tayo rito. Parating na iyon at sisiguraduhin kong magiging perpekto ang buong byahe natin,” pag-alo ko sa kanya sabay halik sa kanyang pisngi. Wala akong kamalay-malay na ang inaasahan kong paraiso ay unti-unti na palang nagiging isang bangungot.

Ilang sandali pa, narinig ko ang pamilyar na tunog ng takong na naglalakad palapit sa aming pwesto. Isang flight attendant ang lumabas mula sa galley. Nakatalikod siya habang nag-aayos ng mga baso sa isang silver tray. Ang kanyang bulto ay pamilyar, ang kanyang tindig ay napaka-elegante, at ang kanyang buhok ay nakapuyod nang perpekto at malinis.

Humarap siya. At sa sandaling magtama ang aming mga paningin, tila biglang naging yelo ang lahat ng dugo sa aking katawan.

Hindi ito isang ordinaryong flight attendant. Ang babaeng nakatayo sa aking harapan, suot ang perpektong pulang uniporme ng airline at may malamig na ngiti sa kanyang mga labi, ay walang iba kundi ang aking asawa—si Isabel.

Tumigil ang pagtibok ng puso ko. Hindi ako makahinga. Bumuka ang bibig ko ngunit walang lumabas na kahit isang salita. Paanong nangyari ito? Nasa Manila siya! At bakit siya nakasuot ng uniporme ng airline na ito?! Bago pa man ako makabuo ng matinong isip, inilapag niya ang dalawang kristal na baso sa aming lamesa nang walang anumang panginginig sa kanyang mga kamay.

Bumuhos ang mamahaling alak, at kasabay nito ay ang mga salitang nagpatindig ng lahat ng balahibo sa aking batok.

“Champagne upang ipagdiwang ang inyong napakahalagang ‘business meeting’, Sir Enrico?” malumanay ngunit nakakamatay na bungad ni Isabel. Ang kanyang boses ay kalmado, ngunit ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa matinding galit at nakakagimbal na tagumpay.

Napasinghap ako, pilit na sumasandal palayo sa kanya. “I-Isabel… anong… anong ginagawa mo rito?” nauutal kong tanong, nanginginig ang mga kamay ko habang tinititigan ang kanyang malamig na ngiti.

Kumunot ang noo ni Vanessa, halatang walang ideya sa nangyayari. “Excuse me, miss? Kilala mo ba ang boyfriend ko? At bakit mo siya tinatawag sa first name niya? Ang unprofessional naman ng airline na ito!” mataray na sita ng aking kabit habang naka-cross arms.

Tiningnan ni Isabel si Vanessa nang may purong pandidiri, isang tingin na ibinibigay sa isang insekto. Ngumiti si Isabel at mahinahong sumagot, “Ako lang naman ang asawa ng ‘boyfriend’ mo, Miss Vanessa. At ako rin ang nagmamay-ari ng buong airline na sinasakyan ninyo ngayon. Surprise.”

Tila binagsakan ng langit at lupa si Vanessa. Nanlaki ang kanyang mga mata at agad na bumitaw sa pagkakahawak sa braso ko. Umusog siya palayo sa akin na parang nakaramdam ng matinding pandidiri at takot.

“A-Asawa?! Enrico, totoo ba ito?! Sabi mo hiwalay na kayo at nasa abroad ang ex-wife mo!” pasigaw na tanong ni Vanessa, nagsisimula nang mag-eskandalo at makuha ang atensyon ng ibang pasahero.

“Tumahimik ka, Vanessa!” sita ko, pinagpapawisan ng malamig na parang gripo. Binaling ko ang tingin ko kay Isabel, pilit na ngumingiti kahit nanginginig ang buong kalamnan ko. “Isabel, pakiusap… mag-usap tayo. Mali ang iniisip mo. Ipaliwanag ko lahat. Kasama ko lang siya dahil sa negosyo!”

“Wala ka nang dapat ipaliwanag, Enrico. Tapos na ang usapan,” malamig na putol ni Isabel. May kinuha siya mula sa ilalim ng silver tray na bitbit niya. Inasahan kong menu iyon, ngunit nang ibagsak niya ito sa aking harapan, nanlamig ang aking buong pagkatao.

Ito ay isang makapal na brown envelope. Dahan-dahan niya itong binuksan at ikinalat ang mga nilalaman nito sa mismong lamesa namin.

Ito ay ang mga litrato namin ni Vanessa na patagong nagkikita sa mga hotel. Mga bank statements na nagpapakita ng pagnanakaw ko sa pondo ng pamilya ni Isabel upang suportahan ang maluhong buhay ng kabit ko. At sa pinakaibabaw, naroon ang isang pormal na Notice of Annulment, kasama ang isang Court Order na nagpapakitang ni-freeze na ng bangko ang lahat ng aking personal at business accounts.

“Akala mo ba talaga ay maloloko mo ako nang ganun-ganun lang?” bulong ni Isabel, inilapit ang kanyang mukha sa akin habang pinapanatili ang kanyang nakakatakot na kalmado. “Limang taon akong naging Senior Flight Attendant bago ko minana ang kumpanya ng pamilya ko. Nang malaman ko ang kalokohan mo, binili ko ang majority shares ng airline na ito noong isang buwan. At sinigurado kong ako mismo ang magsisilbi sa’yo sa pinakahuling byahe ng buhay mong mayaman.”

“I-Isabel… parang awa mo na. Wala akong dalang pera patungong Paris! Wala akong uuwiang bahay! Pamilya tayo, ‘di ba? Bigyan mo ako ng isa pang pagkakataon!” umiiyak kong pagmamakaawa, hindi na alintana kung nakikita man ako ng ibang pasahero. Ang kayabangan ko ay tuluyan nang nadurog.

“Pamilya?” mahinang tawa ni Isabel, tila nandidiri sa narinig. “Tinapos mo ang pamilya natin nang piliin mong sumakay sa eroplanong ito kasama ang ibang babae. At para sa kaalaman mo, Miss Vanessa,” baling niya sa kabit ko na ngayo’y umiiyak na rin sa matinding takot at kahihiyan. “Ang lalaking iyan ay wala nang ni isang kusing. Walang bahay, walang kotse, walang pera. Ang kwintas na suot mo? Ipapa-confiscate ko ‘yan sa mga gwardya paglapag natin dahil pera ko ang ipinambili niya diyan.”

Mabilis na hinubad ni Vanessa ang mamahaling kwintas at ibinato ito nang malakas sa mukha ko. “Hayop ka, Enrico! Sinira mo ang buhay ko! Wala ka palang pera, puro ka lang yabang! Ayoko na sa’yo!” sigaw ni Vanessa bago umiiyak na tumakbo patungo sa likurang bahagi ng eroplano, iniiwan akong mag-isa, basag, at kaawa-awa.

Tiningnan ko si Isabel, umaasang may makikita akong kahit isang patak ng awa sa kanyang mga mata. Ngunit wala. Itinaas niya ang kanyang noo, maingat na inayos ang kanyang uniporme, at tiningnan ako nang may labis na tagumpay.

“Enjoy the 14-hour flight, Sir Enrico,” malamig niyang pagtatapos, nakangiti nang matamis ngunit nakakamatay. “Dahil paglapag natin sa Paris, naka-abang na ang mga awtoridad sa mismong gate para arestuhin ka sa kasong estafa at corporate fraud. Bon voyage.”

Tinalikuran niya ako at naglakad pabalik sa galley nang buong taas-noo. Naiwan akong nakakulong sa aking marangyang kinauupuan, napapalibutan ng mga ebidensya ng aking kasalanan, walang pera, walang pamilya, at walang takas sa 30,000 feet sa itaas ng lupa. Ang inakala kong perpektong byahe patungo sa paraiso ay naging isang napakahaba at nakakapangilabot na byahe patungo sa aking sariling impiyerno.